روز دوم: دائرةالمعارف شعر و شاعران (به زبان انگليسي)، سالروز درگذشت «وحشي بافقی» شاعر ايراني را در روز  6 مهرماه و سپتامبر 1583 ميلادي ذكر كرده است.
آورده اند: تولد وحشی در بافق یزد اتفاق افتاد و چون بافق را گاهی از توابع کرمان و گاه از توابع یزد به حساب می‌آورند، وحشی را گاهی یزدی و گاهی کرمانی گفته اند.
زندگی وحشی در زادگاهش سپری شد. وحشی در این مدت به جز برادرش در خدمت شرف الدین علی بافقی نیز به کسب دانش و ادب مشغول بود.
وحشی بعد از فراگیری مقدمات علوم ادبی، از بافق به یزد و از آنچه به کاشان رفت و مدتی را در آن شهر به مکتب داری مشغول بود. بعد از مدتی، به یزد برگشت و در همانجا ساکن شد و به شعر و مدح پادشاهان ان شهر مشغول بود تا اینکه در سال 991 هجری در گذشت.
خانواده وحشی از نظر ثروت، جزو خانواده‌های متوسط بافق بود. برادر بزرگترش، مرادی بافقی هم یکی از شاعران آن عهد بود که تاثیر زیادی در تربیت و آشنایی وحشی با محفل‌های ادبی داشت، اما پیش از آنکه وحشی در شعر به شهرت برسد در گذشت.
دوره کمالش در شاعری را در یزد گذراند و در دیوانش یک قصیده در مدح شاه تهماسب دیده می‌شود اما حامی ‌واقعی او میرمران، حاکم یزد بوده است.
از نکات جالب توجه در زندگی او این است که آرامگاه وی در مکان نامعلومی‌قرار دارد. برخی گفته اند مقبره وی در بافت تاریخی یزد بوده و به دلیل ساخت خیابان امام خمینی در زمان‌های گذشته، تخریب شده است.
به هرحال تندیسی از وحشی بافقی  در پارکی به نام وی در خیابان حضرت مهدی(عج) شهر یزد قرار داده شده است. شايد او گمنام ترين شاعر معروف باشد.
اين بيت پرمعنا ازوست:
دل نيست كبوتر كه چو برخاست، نشيند

 ازگوشه بامي كه پريديم، پريديم

شماره 22 - زمان انتشار هفت مهرماه 1388